Πελασγικές Πυραμίδες στην Κίνα

Το 1994 ο Γερμανός ερευνητής Χάρτιγκ Χάουσντορφ επισκέφθηκε την Κίνα, ό­που ταξιδεύοντας στην επαρχία Σενσί της Κεντρικής Κίνας, ανακάλυψε την ύπαρξη πυρα­μίδων οι οποίες ήταν άγνωστες στον δυτικό κόσμο. Το χρονικό της ανακαλύψεως ξεκινάει το 1912 και έχει ως εξής.
Την εποχή εκείνη δύο αυστραλοί έμποροι ταξίδευαν στις απέραντες πεδιάδες του Κιν-Τσαν, στην επαρχία Σενσί της Κεντρ. Κίνας. Εκεί ανακάλυ­ψαν την ύπαρξη άνω των εκατό πυραμίδων. Όταν ρώτησαν τον ηγούμενο ενός τοπικού βουδιστικού μοναστηριού γι' αυτές, τους πληροφόρησε ότι σύμφωνα με τα αρχεία της μονής, οι πυραμίδες αυτές θεωρούνταν πολύ αρχαίες. Τα αρχεία αυτά, όπως τους είπε, ήταν ηλικίας τουλάχιστον 5.000 ετών, οπότε από τη στιγμή που μνημόνευαν τις πυραμίδες ως «πολύ αρχαίες», αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο παλαιές θεωρούνταν. Συνεχίζοντας, είπε στους εμπόρους ότι είχαν κτισθεί την εποχή που βασίλευαν στην Κίνα οι Αρχαίοι Αυτοκράτορες, οι οποίοι εθεω­ρούντο ως υιοί Θεών και έφθαναν στην περιοχή με πύρινους ιπτάμενους δράκοντες. Όλα αυτά οι δύο έ­μποροι τα σημείωσαν στο ημερολόγιο τους, κανείς όμως εκείνη την εποχή δεν ασχολήθηκε με το θέμα.
Τον Μάρτιο του 1994 ο Χάουσντορφ που εί­χε διαβάσει το ημερολόγιο τους έφθασε στην περιοχή αυτή που συμπεριλαμβάνεται στις απαγορευμέ­νες περιοχές της πόλεως Ξιαν του Σενσί, κατορθώ­νοντας να λάβει άδεια από την κινεζική κυβέρνηση να περιηγηθεί στην περιοχή. Πράγματι βρήκε τις θρυλούμενες πυραμίδες και φωτογράφησε μερικές από αυτές, ενώ τον Οκτώβριο του 1994 επέστρεψε στην περιοχή έχοντας μαζί του και βιντεοκάμερα με την οποία τράβηξε ταινία διάρκειας 18 λεπτών. Πα­ρακολουθώντας προσεκτικά την βιντεοταινία και με βάση τις παρατηρήσεις που είχε διεξάγει επιτοπίως, υπολόγισε ότι υπάρχουν πάνω από εκατό πυραμί­δες σε μία έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, τις οποίες και περιγράφει.
Οι πυραμίδες είναι φτιαγμένες από άργιλο και χώμα, όχι πέτρινες, με το πέρασμα όμως των αι­ώνων το υλικό κατασκευής έχει σκληρύνει αρκετά. Αρκετές είναι κατεστραμμένες είτε από την διάβρω­ση, είτε επειδή οι τοπικοί αγρότες καλλιεργούσαν πάνω τους και γι' αυτόν τον λόγο φαίνονται εκ πρώ­της όψεως ως φυσικοί λόφοι με δέντρα και βαθμιδω­τές καλλιέργειες. Από τις φωτογραφίες όμως που έ­φερε ο Χάουσντορφ είναι ολοφάνερο ότι δεν πρόκει­ται για φυσικούς σχηματισμούς, αλλά για ανθρώπινα κατασκευάσματα. Πολλές έχουν επίπεδη κορυφή, σε μερικές όμως υπάρχουν μικρά ιερά στην κορυφή. Το ύψος τους κυμαίνεται από 25 έως εκατό μέτρα και βρίσκονται όλες στην πεδιάδα του Κιν - Τσαν. Όλες
εκτός από μία που βρίσκεται βορειότερα στην κοιλά­δα Κιν-Λιν και είναι γνωστή ως η «Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα». Η πυραμίδα αυτή έχει κολοσσιαίες δια­στάσεις με ύψος που πλησιάζει τα 300 μέτρα και ο Χάουσντορφ την θεωρεί μητρική πυραμίδα των υπο­λοίπων. Υπάρχει επίσης και μία πέτρινη πυραμίδα στο Σαντόγκ με ύψος περί τα 17 μέτρα, η οποία κατά τον Χάουσντορφ είναι κτισμένη με βάση τον Χρυσό Λόγο (Δηλαδή τον αρμονικό αριθμό φ=1,618 της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής).
Κατά την διάρκεια της έρευνας του ο Χάουσντορφ συνάντησε αρκετές δυσκολίες από τις κινε ζικές αρχές για να πάρει άδεια συνεχίσεως των ερευνών του, ενώ δεν του επετράπη να ερευνήσει την Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα, επειδή όπως αυτός υποθέτει στα περίχωρα βρίσκεται ερευνητικό κέντρο του Κινεζικού Διαστημικού Προγράμματος. Η Κυβέρνηση έχει επίσης απαγορεύσει οποιεσδήποτε ανασκαφές στην περιοχή, χωρίς να διευκρινίζει τον λόγο. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα μαρτυρεί ο Χάουσντορφ: «Η μόνη πληροφορία που μπόρεσα να λάβω είναι από έναν κινέζο αρχαιολόγο, τον καθηγητή Ξια-Νάι που είπε ότι οι ανασκαφές θα μπορούσαν να αποτελέσουν έργο της επόμενης γενεάς των κινέζων επιστημόνων. Ήδη όμως η κυβέρνηση της Κίνας έχει προχωρήσει σε δενδροφυτεύσεις ταχέως αναπτυσσομένων δένδρων πάνω στα τοιχώματα των πυραμίδων, ώστε σε είκοσι έτη από τώρα θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι πρόκειται απλώς για φυσικούς λόφους με δένδρα πάνω τους. Αναρωτιέμαι τι προσπαθούν να κρύψουν».Ο Χάουσντορφ σημειώνει και ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο. Οι Κινεζικές πυραμίδες παρουσιάζουν εκπληκτική ομοιότητα με αυτές της Κεντρικής Αμερικής, στο Μεξικό και την Γουατεμάλα, τις οποίες ο ίδιος έχει δει αυτοπροσώπως και όπως αναφέρει όταν πρωτοανακαλύφθηκαν ήταν επίσης καλυμμένες με βλάστηση, ίδιες και απαράλλακτες με αυτές, του Κιν-Τσαν, αναρωτώμενος αν κτίσθηκαν και αυτές από τους ίδιους «Γιους των Θεών».

ΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΙΚΩΝ ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ

Η αλήθεια της ιστορίας του Χάουσντορφ είναι αδιαφμισβήτητη, όπως αποδεικνύουν μεταξύ άλλων και οι φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει. Τίθεται όμως το ερώτημα ποιοι κατασκεύασαν αυτά τα κτίσματα. Είναι βέβαιο κατ' αρχήν ότι δεν φτιάχθηκαν από τους κινέζους, αφού ο μοναχός που μνημονεύει ο Χάουσντορφ ανέφερε ότι κατασκευάσθηκαν από μία φυλή που την αποκαλούσε «Υιοί των Θεών», την εποχή όπως ανέφερε που διοικούσαν την Κίνα κάποιοι αρχαίοι αυτοκράτορες. Ο Χάουσντορφ θεώρησε ότι αυτή η φυλή ήταν μία εξωήϊνη φυλή που εποίκισε και εκπολίτισε την Κίνα πολύ πριν από όρους στην Δύση. Πρώτος εξ' αυτών ήταν, σύμφω­να με το αρχαίο κινεζικό κείμενο Ιτζίνκ, ο κοσμοκρά­τωρ βασιλεύς Ουρανός με σύζυγο την Βανγκ-Μου, την Μεγάλη Μητέρα βασίλισσα της Δύσεως. Γι' αυτό και οι αρχαίοι αυτοκράτορες αποκαλούνται στα κινε­ζικά κείμενα και Υιοί του Ουρανού. Οι αρχαίοι αυτοί βασιλείς και Θεοί είναι οι ίδιοι με αυτούς των μυθο­λογιών άλλων λαών της Γης και ταυτίζονται σαφέ­στατα με τους αρχαίους Έλληνες Θεούς-βασιλείς της προκατακλύσμιαίας εποχής, που εκπολίτισαν την Οικουμένη. Ο βασιλεύς Ουρανός της Κίνας είναι ο κοσμοκράτωρ 'Ελλην βασιλεύς Ουρανός, ενώ η χώ­ρα της Ευδαιμονίας στην Δύση είναι φυσικά η Ελλάς και το όρος-έδρα των Θεών, είναι ο Όλυμπος. Η Βαγκ-Μου είναι η Ρέα-Κυβέλη-Αφροδίτη, ενώ αναφέ­ρεται και ο σοφός Φου-Χι, που ταυτίζεται με τον Ερ­μή τον Τρισμέγιστο.
■ Αλλά και πλήθος άλλων αρχαιολογικών, ισ­τορικών και άλλων στοιχείων μαρτυρούν την ελληνι­κή επίδραση και κυριαρχία στην Κίνα:
Στην επαρχία του Σινκιάνγκ της Β.Δ. Κίνας, κο­ντά στην πόλη Ουρούμτσι, ανακαλύφθηκε μυκη­ναϊκό νεκροταφείο. Σε απόσταση μερικών χιλιο­μέτρων ανακαλύφθηκαν και μούμιες λευκών αν­θρώπων, στις οποίες η ύφανση των υφασμάτων είναί ευρωπαϊκή (ελληνική δηλαδή) και όχι κινε­ζική. (σημ.: σκωτσέζικης τεχνοτροπίας σύμφωνα με ξένες ιστοσελίδες!)
Νεολιθικά ευρήματα που ευρέθησαν στην Κίνα, όπως κούπες, αγάλματα και θυμιατήρια θυμίζουν εκπληκτικά αντίστοιχα ευρήμα­τα του Σέσκλου, της Φυλακωπής και του Φραγχθίου στον ελληνικό χώρο. Στην Κίνα και την υπόλοιπη Άπω-Ανατολή, χρησιμοποιούνται από την απώτατη αρχαιό­τητα έως σήμερα πολλά ελληνικά σύμβολα όπως ο μαίανδρος, ο ισοσκελής σταυρός, ο αγκυλωτός σταυρός, η τρίαινα, ο ρόδαξ, ο διπλός πέλεκυς, ο οκτάκτινος και ο δεκαεξάκτινος ήλιος κ.α.
Στην Κίνα υπάρχει η μεγάλη επαρχία Γιου-νάν, δηλαδή Ιωνία (Στην Ανατολή Γιουνάν σημαίνει 'Ελλην).
Στην Ιαπωνία υπάρχει η Λευκή Φυλή των Αϊνού (προφανώς εκ του Ίωνες), φυλή μεσο­γειακής καταγωγής, απομεινάρι των πανάρ­χαιων Ελλήνων αποίκων.
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Κίνα σε πανάρχαιες εποχές εκπολιτίσθηκε και κυβερνήθηκε από τους απογό­νους του Ουρανού, το κάλλιστον από τους Αιγυπτί­ους ιερείς της Σά'ίδος, γένος των Ελλήνων.
Επομένως αυτοί που κατασκεύασαν τις κινεζικές πυραμίδες είναι όχι κάποια εξωγήινα όντα, αλλά οι πανάρχαιοι Έλληνες (Πελασγοί). Από την αναφορά του μονα­χού ότι ήδη προ 5.000 ετών, σύμφωνα με τα φυλασ­σόμενα στην μονή αρχεία θεωρούνταν πολύ αρχαίες και ότι κτίσθηκαν την εποχή των Θεών, (σημ.: εποχή δυναστείας Θεών - Ημίθεων κατά Μανέθων) δηλαδή προ του 9.500 π.Χ. , εποχή κατά την οποία με βάση αστρονομικά δεδομένα κτίσθηκε και η Μεγάλη Πυρα­μίδα της Γκίζας. Ο Χάουσντορφ πάντως θεωρεί ότι κτίσθηκαν το αργότερο πριν από 4.500 έτη. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι και στην κινεζική επαρχία Γι­ουνάν έχουν ανακαλυφθεί ορισμένες πυραμίδες, βυ­θισμένες στην λίμνη Τούνγκ-Φλινγκ. Η καταβύθιση τους συνέβη λόγω ενός σεισμού πριν από 3.000 έτη, σύμφωνα με κινέζους αρχαιολόγους, μεταξύ των ο­ποίων και ο καθηγητής Τσι Πεν Λάο του Πανεπιστη­μίου του Πεκίνου. Και αυτές δηλαδή οι πυραμίδες εί­ναι παμπάλαιες και φυσικά πρόκειται περί ελληνικής κατασκευής.
Δυστυχώς βέβαια παραμένουν πολλά ερωτηματικά σε σχέση με την λειτουργία και την χρησιμότητα αυτών των πυραμίδων, που όσο η κινεζική κυβέρ­νηση παρεμποδίζει τις ανασκαφές, πολύ δύσκολα θα απαντηθούν. Φαίνεται ότι οι Κινέζοι δεν θέλουν να αποκαλυφθεί η πανάρχαια ελληνική παρουσία στην χώρα τους, σε μία εποχή που οι κινέζοι ήταν ακόμη νομάδες και εκτελούσαν ανθρωποθυσίες εκα­τοντάδων ατόμων. Αν δεν αλλάξει μάλιστα κάτι, σε μερικά χρόνια θα τις έχουν εξαφανίσει με τις μεθό­δους που προανεφέρθησαν. Και φυσικά στην όλη προσπάθεια συγκαλύψεως συμμετέχει και το επιστημονικό κατεστημένο, όπως και τα ΜΜΕ, αφού ουδεμία αναφορά έχει γίνει για την ύπαρξη τους. Είναι ασφαλώς η ίδια συνομωσία συγκαλύψεως και παραποιήσεως των αρχαίων ελληνικών επιτευγμά­των που κυριαρχεί στο επιστημονικό κατεστημένο με βάση τα κελεύσματα των εβραιοσιωνιστικών αφεντι­κών του. Η αλήθεια όμως δεν αλλάζει και δεν είναι άλλη από το ότι όπως σε όλη την υφήλιο έτσι και στην Κίνα μεγαλούργησε ο πανάρχαιος Ελληνικός Πολιτισμός, πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

Φωτογραφίες του Γερμανού ερευνητή.Πάνω: Πανοραμική φωτογραφία των δεκάδων πυραμίδων στην Κίνα.
Πάνω αριστερά: Μια εντυπωσιακή επίπεδη πυραμίδα και ο Κινέζος γεωργός.. Η πυραμίδα θυμίζει αυτές της Κεντρικής Αμερικής. Υφίσταται ίδια πολιτισμική επίδραση;
Κέντρο δεξιά: Σκαλωτή πέτρινη πυραμίδα στο Ziban China.
Κάτω αριστερά: Προσέξτε τα δέντρα ταχείας ανάπτυξης που φύτεψαν πάνω στις πυραμίδες οι Κινέζοι για να αποκρύψουν την παρουσία τους και να τις κάνουν να λαμβάνονται ως φυσικοί λόφοι!

Συντεταγμένες για το google earth:

Maoling Mausoleum 1: size 222 x 217 m, 34°20'17"N 108°34'11"E

Pyramid 6: size 153 x 158 m, 34°21'47.16"N 108°37'49.80"E

Pyramid 7: size 149 x 155 m, 34°21'42.48"N 108°38'24.36"E

Pyramid 11: size 155 x 154 m, 34°22'29.64"N 108°41'51.36"E

Pyramid 15: size 219 x 230 m, 34°23'52"N 108°42'43"E

Pyramid 31: size 126 x 149 m, 34°14'09.00"N 109°07'05.00"E

Pyramids 33,34,35: bigest 160 x 167 m, 34°10'45.00"N 109°01'41.00"E

Huang-ti Mausoleum 37: size 354 x 357 m, 34°22'52"N 109°15'12"E

http://web.utanet.at/mahain/Pyramids_in_China.htm
Ιστοσελίδα όπου μπορείτε να μελετήσετε τις πυραμίδες στην Κίνα από δορυφορικές φωτογραφίες (Google Earth).

Δείτε επίσης:
Αληθής Προϊστορία: Πελασγοί στο έδαφος της Κίνας

πηγές: διαδίκτυο και άρθρο του Παναγιώτη Λέντζου στο περιοδικό Απολλώνειο Φως.
προσθήκες: Ε.Ο. Ανδρομέδιος

ΠΗΓΗ

ΣΠΑΡΤΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Πολλοι ειναι αυτοι που κατα καιρους εχουν κανει το "λαθος" να μπερδεψουν το πολιτικο συστημα της Σπαρτης με καπιταλιστικες ολιγαρχικες κοινωνιες.Πολλοι θελουν να νομιζουν πως στην Σπαρτη καποιοι λιγοι "εξυπνοι"ειχαν στα χερια τους την εξουσια και τον πλουτο.Θα γραψω ενα διαλογο απο το εξαιρετικο βιβλιο "ΕΡΜΟΚΟΠΙΔΕΣ" του Μπαλτακου,που γινεται μεταξυ δυο Σπαρτιατων,χαρακτηρες του βιβλιου,οπου ο ενας εχει αναλαβει μια αποστολη στην Αθηνα,και του δινεται η δυνατοτητα να την μελετησει..
<<....-Λαβαμε εντολη να προσεγγισουμε και να διεισδυσουμε σε μια απο τις εταιριες ολιγαρχικων.
-Τι ειναι οι εταιριες;
-Ομιλοι,μυστικες ομαδες ολιγαρχικων,με πολιτικα κινητρα και βλεψεις.Ασχολουνται μονο με την υπονομευση της Αθηναικης δημοκρατιας.Τελικο στοχο εχουν φυσικα την καταληψη της εξουσιας.Ειναι φιλολακωνες.
-Γιατι ειναι φιλολακωνες;
-Πιστευουν πως το δικο μας πολιτευμα δεν ειναι δημοκρατικο!
-Γιατι το πιστευουν αυτο;Ειναι ανοητο.
-Ισως επειδη διατηρουμε τον θεσμο της βασιλειας.
-Μα δεν γνωριζουν οτι οι δυο βασιλεις ειναι μονο επικεφαλης τους στρατου και απλα μελη της γερουσιας,χωρις αλλες εξουσιες;Δεν ξερουν οτι υπαρχει η Απελλα* και καθε σημαντικη αποφαση πρεπει να ληφθει εκει;
-Το ξερουν.Ξερουν ομως πως στην Σπαρτη δεν υπαρχουν πολιτικες παραταξεις.Κυβερνουν οι Γερουσια και οι Εφοροι,χωρις αντιπολιτευση.
-Ναι,αλλα οι εφοροι και η γερουσια εκλεγονται απο την Απελλα.Τι ολιγαρχικο εχει αυτο;
-Τιποτα,αυτους ετσι τους συμφερει και ετσι διαδιδουν,πως η Σπαρτη ειναι ολιγαρχικη.Γνωριζουν οτι δεν ανταποκρινεται στην πραγματικοτητα αλλα παρ'ολα αυτα επιμενουν.
-Αυτοι ομως ειναι πλουσιοι,αριστοκρατες.Στην Σπαρτη ουτε πλουσιοι υπαρχουν,ουτε αριστοκρατες.Μονη αριστοκρατια που δεχομαστε ειναι η αριστοκρατια της αρετης.Αρετη στην ζωη,αρετη στην μαχη.Αυτους εκλεγουμε,τους εναρετους.Οποιος επιδιωκει την εξουσια η' απεδειχθει αναξιοπρεπης στην ζωη του,δεν εχει καμια αλπιδα να αναλαβει καποια εξουσια.Τι σχεση εχει το δικο μας πολιτευμα με τις δικες τους πολιτικες αποψεις;Αληθεια,ποιες ειναι οι αποψεις τους πραγματι;
-Πολυ απλες.Οι πλουσιοι μονο δικαιουνται να κυβερνουν.Αυτη ειναι η βασικη θεση.Ολα τα αλλα που λενε ειναι φτιασιδωματα για να συσκοτουν την πραγματικοτητα θελοντας να επιβαλλουν στους συμπολιτες τους ενα πολιτευμα που θα εξυπηρετει τα συμφεροντα των λιγων ευκαταστατων,σε βαρος εννοειται των υπολοιπων.
-Πως ομως εξισορροπουνται αριθμητικα οι λιγοι πλουσιοι με τους πολλους μη πλουσιους;
-Δεν εξισορροπουνται.Οι ολιγαρχικοι ειναι λιγοτεροι.Εχουν ομως στα χερια τους τη δυναμη του πλουτου.Αρα,μπορουν να δελεαζουν,να παρασερνουν,να εξαγοραζουν,να παραπλανουν,διαμορφωνοντας υπερ τους,τελικα, την αποψη των ανθρωπων που ανηκουν σε αλλες κοινωνικες ταξεις απο την δικη τους.Ετσι επιβιωνουν πολιτικα,πολλες φορες με τετοια ανεση,ωστε να απειλουν ακομα και με καταλυση της δημοκρατιας.
-Αρα ειναι θεμα παιδειας.
-Ποιο ειναι θεμα παιδειας;
-Η αποφυγη της παραπλανησης των πολλων.Οι πλουσιοι ποδηγετουν πολιτικα τους αλλους.Αρα η παιδεια των πολλων ειναι πλημμελης πολιτικα,γι'αυτο η παραπλανηση τους ειναι εφικτη πρακτικα.
-Ναι,αλλα και την παιδεια την ελενχουν οι πλουσιοι,οποτε τι νοημα εχει κανεις να συζηταει γι'αυτην;Ειναι πολιτικα αιχμαλωτοι.
-Το αντιλαμβανοναι.Ευτυχως που στην δικια μας πολη δεν υπαρχουν νομισματα,αρα ουτε πλουσιοι ουτε φτωχοι.Αλλιως,θα ειμασταν και εμεις σαν τους Αθηναιους.Θα μισουσαμε και μεις ο ενας τον αλλον μονο και μονο λογω διαφορετκων αποψεων.Ετσι ομως δεν εχει κανενα νοημα να κατοικεις στην ιδια πολη.
-Δεν ειναι μισος εξαιτιας διαφορετκων αποψεων.Αυτη ειναι η εξωτερικη πλευρα του φαινομενου.Το μισος οφειλεται στα διαφορετικα οικονομικα συμφεροντα που εχει ο καθενας.Αυτα ειναι που προκαλουν αντικρουομενες πολιτικες θεσεις και εμφυλιους σπαραγμους.
-Αρα το χρημα και η συσσωρευση του δημιοργουν το προβλημα.
-Ακριβως.
-Υποθετω λοιπον πως ειχε δικιο ο Λυκουργος που απαγορευσε το χρημα.
-Δικιο ειχε οταν επεβαλλε την περιουσιακη ισοτητα,την ισοτητα των κληρων.Πρεπει να ζησεις στην Αθηνα να καταλαβεις ποσο δικιο ειχε.Οι ανθρωποι αυτοι εχουν την περιεργη μανια να θεωρουν σημαντικους εκεινους που εχουν περισσοτερα χρηματα απο τους αλλους.Οι πλουσιοι αντι για χλευασμο,εισπραττουν καταξιωση και αναγνωριση.Το γεγονος οτι αυτοι εχουν την μεγαλυτερη μεριδα του συνολικου πλουτου της πολης,δεν φαινεται να ενοχλει κανεναν,ακομη και εκεινους που στερουνται τα κυριως αγαθα,παρακολουθοντας απαθεις την ματαιη συσσωρευση των αγαθων απο τους αλλους.Ωστοσο,θα ηταν καπως λογικο αν καταξιωνοντουσαν ανθρωποι που με πολυ κοπο,αναληψη κινδυνου και σοφες επιλογες συγκεντρωσαν αυτον τον πλουτο.Παρατηρειται ομως να θαυμαζουν και τα παιδια των πλουσιων που βρηκαν ετοιμη την περιουσια,καθως και οσους με αδικους τροπους αποκτησαν χρηματα...Η κατοχη πλουτου ασκει μια περιεργη γοητεια στο αθηναικο πληθος...>>
Η Σπαρτη,εχει τεραστια αποσταση απο τις αλλες Ελληνικες Πολεις σε ολους τους τομεις.Ξανατονιζω τα λογια του Λιαντινη.."..Η νομοθεσια του Λυκουργου δημιουργησε ενα τυπο ανθρωπου τελειως ασυμετρο και ανεφικτο απεναντι στα γνωρισματα του σημερινου ανθρωπολογικου μοντελου.Στη Σπαρτη η σκληροτητα του ανθρωπου απεναντι στον εαυτο του-πραγμα που αν δεν ακυρωνει,οπωσδηποτε μετριαζει τη σημασια της σκληροτητας του ανθρωπου απεναντι στον συνανθρωπο-αγγιξε τα ορια μιας τρισευγενης θηριωδιας!Σαν κρατος δεν ειχε πολιτευμα η Σπαρτη μας λεει η Πλουταρχος αλλα ζωη ανθρωπου που ζει συνεχως μεσα στην τραχυτητα της γνωσης και της μοναξιας."


*Η απέλλα ήταν η συνέλευση των πολιτών στην αρχαία Σπάρτη. Από αρχαίους ιστορικούς αναφέρεται και ως εκκλησία, όπως κατά κανόνα στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Καθεστώς σπαρτιάτη πολίτη και κατά συνέπεια δικαίωμα συμμετοχής στην απέλλα είχαν όσοι Λακεδαιμόνιοι ήταν 30 ετών ή μεγαλύτεροι.Η απέλλα ενέκρινε όλες τις σημαντικές αποφάσεις (κήρυξη πολέμου, συμμαχίες και συμφωνίες με άλλες πόλεις, απελευθέρωση ειλώτων), εξέλεγε τα μέλη της γερουσίας και πιθανότατα τους εφόρους, ενώ μπορούσε ακόμα και να ορίσει ή να παύσει βασιλείς, σε περίπτωση αμφισβητήσεων ή ερίδων. Η δημοκρατικότητα του σώματος περιοριζόταν όμως σημαντικά από τη διαδικασία, η οποία δεν επέτρεπε σε πολίτες να υποβάλουν πρόταση ή αντιπρόταση νόμου ή υποψηφίους σε εκλογές για κάποιο αξίωμα. Η αρμοδιότητα της απέλλα' ήταν μόνο να εγκρίνει ή να απορρίπτει προτάσεις της γερουσίας, ενώ τα μέλη της έπαιρναν το λόγο μόνο μετά από έγκριση των εφόρων. Η εκλογή για την αποδοχή ή απόρριψη προτάσεων γινόταν δια βοής. Μόνο αν ο προεδρεύων είχε αμφιβολία ως προς την ένταση των φωνών χωρίζονταν οι υποστηρικτές της κάθε άποψης και γινόταν καταμέτρηση.




ΠΗΓΗ

Το υπερατλαντικό ταξίδι του Ηρακλέους

(Ο Ηρακλής απελευθερώνει τον Προμυθέα - Πίνακας του Christian Griepenkerl. 1870)

Ιστορικό πρόσωπο που έφτασε ώς τον Καναδά ήταν ο Ηρακλής της ελληνικής μυθολογίας, σύμφωνα με τον καθηγητή Γεωλογίας Ηλία Μαριολάκο.

Έφτασε χίλια χρόνια πριν από τον Μεγάλο Αλέξανδρο στον Ινδό ποταμό. Πέρασε από την Αιθιοπία, έφτασε ώς τη Γροιλανδία και ίσως να πάτησε πρώτος το πόδι του στην Αμερική. Ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της παγκόσμιας μυθολογίας- ο Ηρακλής- δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος υδραυλικός, μηχανικός και υδρογεωλόγος, όπως μαρτυρούν πολλοί από τους δώδεκα άθλους του, αλλά και ο πρώτος που έκανε πράξη την παγκοσμιοποίηση και ο αρχιτέκτονας της μυκηναϊκής κοσμοκρατορίας, όπως υποστήριξε χθες το βράδυ σε ομιλία του, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος.

«Ο Ηρακλής δεν είναι ένα πρόσωπο για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Ούτε η ελληνική μυθολογία ένα παραμύθι για έναν φανταστικό κόσμο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ηλίας Μαριολάκος. «Ο Ηρακλής είναι ένα ιστορικό- και όχι μυθικό- πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς». 

Πρώτος στο μικροσκόπιο του καθηγητή μπήκε ο άθλος με την αρπαγή των βοδιών του Γηρυόνη, του τρικέφαλου και τρισώματου γίγαντα που ζούσε στα Γάδειρα, το σημερινό Κάντιθ της Ισπανίας, κοντά στο στενό του Γιβραλτάρ. 

«Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Ηρακλής ταξίδεψε ώς την Ιβηρική Χερσόνησο για να φέρει μια καλή ράτσα βοδιών στην Πελοπόννησο», εξηγεί ο κ. Μαριολάκος. «Αν διαβάσουμε με προσοχή τον Στράβωνα, που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. όμως, θα διαπιστώσουμε πως σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν έχει βρεθεί τόσος πολύς χρυσός, άργυρος, χαλκός και σίδηρος. Και τα βόδια δικαιολογούνται διότι υπήρχαν μαρτυρίες ότι το “κοσκίνισμα” του χρυσού από την άμμο γινόταν πάνω σε δέρματα βοδιών».

Η ίδρυση δε της πόλης από τον Ηρακλή μνημονεύεται στον θυρεό της πόλης και σήμερα. Ο Ηρακλής ολοκληρώνει τον άθλο του και συνεχίζει βόρεια προς την Κελτική και ιδρύει την Αλέσια (γνωστή και ως πόλη του Αστερίξ), το όνομα της οποίας προέρχεται από τη λέξη άλυς (= περιπλάνηση). Πόλη με στρατηγική σημασία, καθώς συνδέεται μέσω πλωτών ποταμών προς τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, όπου ο Ιούλιος Καίσαρας κατατρόπωσε τους Γαλάτες. Ακόμη ιδρύει το Μονακό και την Αλικάντε - η ποδοσφαιρική της ομάδα ονομάζεται Ηρακλής. 

Τι γύρευε στη Γαλατία ο Ηρακλής; «Χρυσό», απαντά ο κ. Μαριολάκος, «αφού ο Διόδωρος μας λέει πως στη Γαλατία υπάρχουν πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσματα». Ο Ηρακλής όμως φέρεται- σύμφωνα με τον Πλούταρχο- να έφτασε και ώς την Ωγυγία που απέχει πέντε ημέρες δυτικά της Βρετανίας. «Πέντε ημέρες ισοδυναμούν με 120 ώρες. Αν η μέση ταχύτητα ενός πλεούμενου της εποχής ήταν 4 μίλια την ώρα, τότε η απόσταση είναι 890 χλμ., άρα πρόκειται για τη σημερινή Ισλανδία και συνέχισε ώς τη Γροιλανδία, ενώ το Κρόνιο Πέλαγος, που αναφέρεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς ταυτίζεται με τον Βόρειο Ατλαντικό»

«Για να φέρει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων (ήτοι τον χρυσό) ο Ηρακλής από την Αίγυπτο έφτασε ώς την Αιθιοπία κι έπειτα στον Καύκασο- για να ζητήσει τη βοήθεια του Προμηθέα- και στη Λιβύη προτού επιστρέψει στις Μυκήνες»

Ο Ηρακλής έφτασε, σύμφωνα με τον καθηγητή Ηλία Μαριολάκο, ώς την Αμερική. «Στις πηγές διαβάζουμε πως εγκατέστησε ακολούθους του “ώς τον κόλπο που το στόμιό του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας”. Ένας κόλπος μόνον καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις: του Αγίου Λαυρεντίου στο Τορόντο του Καναδά». Μαρτυράται δε πως έμειναν «σε νησιά που βλέπουν τον ήλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες»- δηλαδή στον πολικό κύκλο.

Τι γύρευε εκεί; 

Η απάντηση βρίσκεται στα ευρήματα των ανασκαφών που γίνονται γύρω από τη λίμνη Σουπίριορ στο Μίτσιγκαν. Αρκεί να σκεφτείτε πως έχουν εξορυχθεί πάνω από 500.000 τόνοι χαλκού στην περιοχή, όταν στην κατ΄ εξοχήν πηγή χαλκού- την Κύπρο- εξορύχθηκαν 200.000 τόνοι. 

Η εξόρυξη έγινε την περίοδο 2.450 π.Χ.- 1050 π.Χ., σταματάει ξαφνικά, όταν καταρρέει ο μυκηναϊκός πολιτισμός. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου οι γηγενείς βρίσκονταν στη λίθινη εποχή!


ΠΗΓΗ

Η Άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας

(φώτο): Ο τόπος όπου συνεδρίαζε η αθηναϊκή εκκλησία του δήμου, η Πνύκα, βρίσκεται δυτικά της Ακρόπολης.

Η άμεση δημοκρατία έλκει την καταγωγή της από την αθηναϊκή δημοκρατία της κλασικής εποχής, όπου ηΕκκλησία του δήμου (η συνέλευση όλων των πολιτών της αθηναϊκής πόλης-κράτους) λάμβανε τις πολιτικές αποφάσεις και για την εκτέλεσή τους όριζε κάποιους αξιωματούχους άμεσα ανακλητούς και ελέγξιμους, με περιορισμένη διάρκεια θητείας, προκειμένου να μην «επαγγελματοποιηθούν» ως πολιτικοί ηγέτες. Για τον ίδιο λόγο η μεγάλη πλειονότητα των αξιωματούχων επιλεγόταν με κλήρωση, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, από το σύνολο των συμμετεχόντων στην εκκλησία του δήμου.

Ωστόσο μόνο άρρενες ενήλικοι που είχαν ολοκληρώσει τη διετή (από τα 18 μέχρι τα 20) στρατιωτική τους θητεία είχαν το δικαίωμα να συμμετάσχουν και να ψηφίσουν στη συνέλευση. Αυτό απέκλειε την πλειονότητα του πληθυσμού, δηλαδή τους δούλους, τις γυναίκες και τους μετοίκους. Επίσης, δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη συνέλευση αυτοί των οποίων τα πολιτικά δικαιώματα είχαν ανασταλεί (συνήθως γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις οφειλές τους προς την πόλη). Για ορισμένους Αθηναίους αυτό ισοδυναμούσε με μόνιμη (και κληρονομήσιμη) στέρηση δικαιώματος. Παρ’ όλα αυτά, σε αντίθεση με τις ολιγαρχικές πόλεις, δεν υπήρχε ουσιαστικά όριο ελάχιστης απαιτούμενης περιουσίας ή εισοδήματος.

Τη δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε στο β' μισό περίπου του 5ου αι. τη γνωρίζουμε καλύτερα από μια σειρά αναθεωρήσεων των νόμων της ανάμεσα στο 410 και το 399. Τμήματα του συστήματός της αναλύονται στο 2ο μισό του έργου «Αθηναίων πολιτεία» του Αριστοτέλη (42-69). Τα εμφανέστερα χαρακτηριστικά αυτής της δημοκρατίας ήταν η εκκλησία του δήμου και η βουλή των πεντακοσίων. Τα μέλη της επιλέγονταν με ένα σύνθετο σύστημα που βοηθούσε στην ευρεία αντιπροσώπευση των δήμων.

Η βουλή εκτός των άλλων διαχειριστικών καθηκόντων της για την εύρυθμη λειτουργία της πόλης περνούσε ψηφίσματα για ιδιαίτερα ζητήματα, ενώ αντίθετα οι νόμοι διαμορφώνονταν από τους νομοθέτες και εξετάζονταν ενίοτε λεπτομερειακά σε περιπτώσεις ένστασης. Το επαγγελματικό προσωπικό σε ζητήματα διαχειριστικά της τάξης της πόλης, καθώς και σε θρησκευτικά οργανωτικά ζητήματα ήταν ελάχιστο, λίγες εκατοντάδες δούλοι περιουσία του κράτους που ήταν στη διάθεση διάφορων αξιωματούχων ή λειτουργούσαν ως απλή αστυνομική δύναμη. Τα δικαστήρια ήταν σημαντικό τμήμα της δημοκρατικής ζωής τόσο για τα πολιτικά ζητήματα που εξέταζαν όσο και σαν μέσα επίλυσης επιχειρηματικών διαφορών.

Το εντυπωσιακό στην όλη περίπτωση είναι ότι περίπου το 1/3 των πολιτών πάνω από τα σαράντα υπηρετούσε επί διετία σε κάποια στιγμή στη ζωή του στη βουλή των 500, ένα λειτούργημα εξαιρετικά απαιτητικό και χρονοβόρο, που βοηθούσε ωστόσο στην εξοικείωση με τα προβλήματα της πόλης. Καθίσταται φανερό ότι η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν άμεση, η αμεσότερη δυνατή τουλάχιστον, καθώς μέσω των συλλογικών διεργασιών της εκκλησίας, της βουλής και των δικαστηρίων κατόρθωνε να ελέγχει τις πολιτικές της διαδικασίες με συστήματα εναλλαγής των προσώπων που προφύλασσαν σε σημαντικό βαθμό από τη διαφθορά της υπηρεσίας επί μακρόν σε υψηλά αξιώματα.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, η αθηναϊκή δημοκρατία δεν λειτουργούσε βάσει συντάγματος, αλλά χρησιμοποιούσε μια προφορική παράδοση, σκοπός της οποίας ήταν κυρίως η διατήρηση ενός συνόλου ουσιαστικών ιδεών για τη λειτουργία της πόλης. Το ίδιο το σύστημα εξελισσόταν μέσω των δημοκρατικών διαδικασιών, στις οποίες σπάνια συμμετείχε το σύνολο των Αθηναίων πολιτών.
Αν και το αθηναϊκό σύστημα εξελίχθηκε, δεν ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με τον πυρήνα των ιδεών της δημοκρατίας. Το τίμημα που πλήρωσαν οι Αθηναίοι για την απομάκρυνση από τις βασικές ιδέες που διαμόρφωσαν την κλασική Αθήνα φόβισε πολλούς από τους ιστορικούς και φιλοσόφους της εποχής, που είδαν καθαρότερα τη σκοτεινή πλευρά της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Η κλασική δημοκρατία έπεσε σε παρακμή μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και υπήρξαν περίοδοι που στην πόλη επικρατούσε εμφανής ολιγαρχία. Μερίδα του πληθυσμού και ορισμένοι φιλόσοφοι (π.χ. ο Πλάτων) υποστήριζαν ανοιχτά την ολιγαρχία και θεωρούσαν τη δημοκρατία σαθρή και ασταθή διακυβέρνηση από τον όχλο. Οι απόψεις τους και η κρίση τους πέρασε διαδοχικά στους αιώνες στις επερχόμενες γενεές διανοητών με τόση σφοδρότητα ώστε η ιδέα της δημοκρατίας απέκτησε «βαριά μυρωδιά για περισσότερα από 2.000 χρόνια».

Μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους κάθε ίχνος δημοκρατικής διακυβέρνησης εξαφανίστηκε από τον μεσογειακό κόσμο, αν και συνέχισαν να υπάρχουν εστίες αυτοδιοίκησης στα αστικά κέντρα, με ολιγαρχικό όμως χαρακτήρα και ευρισκόμενες στα χέρια των οικονομικά ισχυρότερων οικογενειών κάθε περιοχής.

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν αυτές οι δυνατότητες τοπικής αυτοδιοίκησης πέρασαν οριστικά στον έλεγχο της Εκκλησίας.




ΠΗΓΗ

ΓΟΡΓΩ. Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ

Η Γοργώ (γεννήθηκε περίπου το -510) ήταν θρυλική βασίλισσα της Σπάρτης, κόρη του βασιλιάΚλεομένη Α' και σύζυγος του Λεωνίδα.
Από μικρή ηλικία παρακολουθούσε τα δημόσια θέματα και είναι μια σπάνια περίπτωση Ελληνίδας που εμφανίζεται να διαδραματίζει τον δικό της ρόλο στην Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας.
Ο Λεωνίδας παντρεύτηκε την Γοργώ στα τέλη της δεκαετίας του -490, όταν εκείνη είχε φτάσει σε ηλικία γάμου που για τις γυναίκες της Σπάρτης ήταν στο τέλος της εφηβείας.
Η Γοργώ είναι εκείνη που είπε την διάσημη φράση "Ή ταν ή επί τας" στον Λεωνίδα, πριν εκείνος φύγει για τη μάχη των Θερμοπυλών, τονίζοντας με αυτόν τον τρόπο το εθνικό χρέος του άνδρα της και δείχνοντας το θάρρος με το οποίο αντιμετώπιζαν οι Αρχαίες Ελληνίδες, ως σύζυγοι ή ως μητέρες, την προοπτική να χάσουν τους άνδρες συγγενείς τους για την πατρίδα.
Επίσης η Γοργώ θεωρώντας αναπόφευκτο τον θάνατο του Λεωνίδα στη μάχη, τον ρώτησε τι έπρεπε να κάνει και εκείνος της απάντησε: "Να παντρευτείς έναν καλό άνδρα και να γεννήσεις καλά παιδιά".
Το -500, όταν η Γοργώ ήταν περίπου 9 ετών, ο πατέρας της επέστρεψε στο σπίτι συνοδευόμενος από έναν ξένο, τον Αρισταγόρα από την Μίλητο. Ο Αρισταγόρας είχε πάει στην Σπάρτη για να προσπαθήσει να πείσει τον Κλεομένη να υποστηρίξει την σχεδιαζόμενη επανάσταση των ιωνικών και των άλλων Ελληνικών πόλεων τις Μικράς Ασίας εναντίον του Μεγάλου Βασιλιά της Περσίας, Δαρείου Α'. Ο Κλεομένης όμως αρνήθηκε την πρότασή του, επειδή δεν ήθελε να στείλει τον σπαρτιατικό στρατό στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας μακριά από τα πάτρια εδάφη, λέγοντας στον Αρισταγόρα να εγκαταλείψει την Σπάρτη πριν από τη δύση του ήλιου.
Ο Μιλήσιος τότε, πρόσφερε στον βασιλιά δέκα τάλαντα. Τότε παρενέβη η μικρή Γοργώ λέγοντας: "Πατέρα, αυτός ο ξένος προσπαθεί να σε διαφθείρει".
Το περιστατικό αυτό το οποίο περιγράφει ο Ηρόδοτος, δείχνει ότι η Γοργώ ήταν, παρά το νεαρό της ηλικίας της, μια συνετή δύναμη πίσω από τον θρόνο.
Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά από το παραπάνω περιστατικό, όταν ο Κλεομένης είχε πια πεθάνει, η Γοργώ εμφανίζεται να παρεμβαίνει για δεύτερη φορά και με πολύ πιο καθοριστικό τρόπο στην ιστορία της Σπάρτης και της Ελλάδας. Η Γοργώ είχε παντρευτεί τον Λεωνίδα και είχε γιο τον Πλείσταρχο, μελλοντικό βασιλιά. 
Τότε ένας αγγελιοφόρος έφτασε στην Σπάρτη μεταφέροντας δύο φαινομενικά άγραφες ξύλινες πινακίδες που ήταν καλυμμένες με κερί και δίπλωναν η μία πάνω στην άλλη. Κανείς από όσους τις είδαν δεν μπόρεσε να μαντέψει το μήνυμα που έκρυβαν οι πινακίδες εκτός από την Γοργώ, η οποία είπε ότι αν έξυναν το κερί, θα έβρισκαν ένα μήνυμα γραμμένο πάνω στο ξύλο. Πράγματι η Γοργώ είχε δίκιο και το μήνυμα των πινακίδων ήταν ιδιαίτερα σημαντικό αφού το είχε στείλει ο εξόριστος πρώην βασιλιάς Δημάρατος, για να προειδοποιήσει τους Σπαρτιάτες για την απόφαση του Ξέρξη να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η Γοργώ ήταν μια ευφυής και οξυδερκής προσωπικότητα, που είχε την δυνατότητα να παρεμβαίνει στον δημόσιο βίο.
Ο Πλούταρχος, στο έργο του "Λακαινών Αποφθέγματα", αποδίδει στη Γοργώ κάποια αποφθέγματα που αποκαλύπτουν τη δυναμική προσωπικότητά της. Ένα από αυτά αναφέρεται στο υποτιθέμενο πρόβλημα αλκοολισμού που είχε ο πατέρας της, τον οποίο η Γοργώ προειδοποιεί ότι όσο περισσότερο κρασί πίνουν οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο άσωτοι και εξαχρειωμένοι γίνονται. Ένα άλλο, αφορά στην περίπτωση όπου όταν ένας ξένος της πρόσφερε μια στολή με πολλά στολίδια, εκείνη των απώθησε και του είπε: "Φύγε από δω! Δεν είσαι άξιος να κάνεις ούτε ό,τι κάνουν οι γυναίκες".
Τέλος, όταν κάποια γυναίκα της Αττικής την ρώτησε: "Γιατί μόνο εσείς, οι Λάκαινες, έχετε εξουσία πάνω στους άνδρες;", η Γοργώ απάντησε: "Επειδή είμαστε και οι μόνες που γεννάμε άντρες".
Η απάντησή της δείχνει τον σημαντικό ρόλο που έπαιζαν οι Σπαρτιάτισσες ως μητέρες και ως σύζυγοι.


ΠΗΓΗ

ΟΙ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΓΑΛΗΝΟΥ

Η σημερινή απαξίωση της φιλοσοφικής ηθικής

και η αποτυχία της σύγχρονης Ψυχιατρικής.

Wise-therapy: η στροφή της δυτικής θεραπευτικής Ιατρικής

προς τα φιλοσοφικά κείμενα.

Θα φανταζόσαστε ποτέ, ότι η ενδελεχής μελέτη στο περιεχόμενο ενός κειμένου ή ενός βιβλίου, θα μπορούσε να θεραπεύσει ψυχικά, αλλά και σωματικά προβλήματα της υγείας ενός ανθρώπου; Θα θεωρούσατε σίγουρα υπερβολική αυτήν την άποψη, αφού μέχρι σήμερα προσπαθείτε όλα τα προβλήματα υγείας σας να τα θεραπεύσετε με χημικά φάρμακα ή με χειρουργεία.

Ο μεγάλος όμως ιατρός και φιλόσοφος της αρχαιότητας, Γαληνός, έχει αντίθετη άποψη από εσάς... Ναι θα μπορούσε!

Η αποτυχία της σύγχρονης Ψυχιατρικής

Η Ψυχιατρική κατά την σύγχρονη ορολογία είναι η ιατρική ειδικότητα, που περιλαμβάνει τη σπουδή και τη θεραπεία των ψυχικών νόσων. Οι ψυχικές παθήσεις των ανθρώπων διακρίνονται απ΄ τη σύγχρονη ιατρική μεθοδολογία σε ψυχώσεις και νευρώσεις. Σήμερα κάποιοι θεραπευτές γνωρίζουν, ότι οι σωματικές και οι ψυχικές λειτουργίες ενός οργανισμού θεωρούνται ως αδιαίρετο και ενιαίο σύνολο, γνώση που προϋπήρχε στους ιατρούς και φιλοσόφους της αρχαιότητας: «Θεωρώ, ότι η ψυχή και το σώμα αλληλοεπηρεάζονται απόλυτα. Και η ψυχική κατάσταση, όταν μεταβάλλεται, μεταβάλλει μαζί της και τη σωματική. Και η σωματική κατάσταση κι εκείνη, όταν μεταβάλλεται, μεταβάλλει μαζί της και την ψυχική» (Αριστοτέλης «Φυσιογνωμικά», 808 β-12). Παρά ταύτα οι πλείστοι σύγχρονοι ψυχίατροι χρησιμοποιούν βίαιες μεθόδους θεραπείας, περισσότερο επί του υλικού σώματος και λιγότερο επί του ψυχικού. Η πρόληψη και η αποφυγή των ψυχικών νόσων έχει μετατραπεί σε καταστολή.

Η απομόνωση των ασθενών, τα ηλεκτροσόκ, τα ψυχοτρόπα φάρμακα και η ψυχοχειρουργική έδειξαν ματαίως, ότι η σύγχρονη Ψυχιατρική έχει ουσιαστικά αποτύχει. Η ύπνωση, η ομοιοπαθητική και οι άλλες ολιστικές θεραπευτικές μέθοδοι έχουν ένα σχετικά καλό θεραπευτικό αποτέλεσμα σε ψυχικές παθήσεις, αλλά δεν μπορούν να δράσουν προληπτικά.

Η σημερινή αντιφατική και παραφυσική κοινωνία της αφθονίας άχρηστων καταναλωτικών αγαθών, της βίας, του ρατσισμού, των ναρκωτικών, των θρησκευτικών φανατισμών, των ανισοτήτων και των άλλωνπαραδόξων, παγιδεύει το σύγχρονο άνθρωπο σε ψυχικά και πνευματικά αδιέξοδα. Η απαξίωση της φιλοσοφικής ηθικής σαν πρότυπο ζωής από τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες του 20^ού αιώνα (ουσιαστικά η έλλειψη νοήματος και ουσίας της ζωής), επέδραμε καταλυτικά στην αύξηση των ψυχικών παθήσεων σε Ευρώπη και Η.Π.Α.. Στη χώρα μας η κατάσταση αυτή είναι σε έξαρση.

Κατά τον ιατροφιλόσοφο Γαληνό «οι λαθεμένες ιδέες περί του σκοπού της ζωής είναι που οδηγούν κατά κοινή ομολογία στη δυστυχία». Τα άρρωστα ψευδο-πρότυπα του star-system της εποχής μαςδημιουργούν όμοιους μ΄ αυτούς κλώνους. Ομοφυλόφιλοι, ναρκομανείς ηθοποιοί, απατεώνες πολιτικοί, ψεύτικοι «καθώς πρέπει» δημοσιογράφοι, παιδεραστές ιερείς και διάφοροι άλλοι άρρωστοι άνθρωποι, που χρήζουν ανάγκη βοηθείας, αποτελούν τα πρότυπα του σημερινού δυτικού ανθρώπου. Οι ποικίλες μεταφυσικές και θρησκευτικές λύσεις δοκιμασμένες αποτυχημένα ήδη από το παρελθόν, οδηγούν και αυτές τους ανθρώπους σε αδιέξοδο. Θλίψη, μελαγχολία, εγωισμός, κτητικότητα, ραθυμία,απομόνωση, ακραίες συμπεριφορές, ψευτιά, επιδειξιομανία και πολλά άλλα αποτελούν τα σύγχρονα «άχραντα πάθη» της αρρωστημένης και παραφυσικής κοινωνίας μα

Η θεραπεία της σοφίας

Απ΄ τη μεριά της επιστήμης η «πτωχή» φροϋδική ψυχανάλυση αποτελούσε τη βάση της σύγχρονης ψυχολογίας και των ψυχοθεραπευτικών μεθόδων μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ΄90. Τότε παρουσιάσθηκε κυρίως από αρκετούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους ψυχιάτρους μία στροφή τηςθεραπευτικής ιατρικής προς τα φιλοσοφικά κείμενα κλασικών Ελλήνων αλλά και ξένων συγγραφέων. Η ψυχοθεραπεία βασίσθηκε πλέον σε λογοθεραπεία και συγκεκριμένα στην επιλεκτική ανάγνωση, ανάλυση και κατανόηση φιλοσοφικών κειμένων. Απ΄ τους δυτικούς ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές ονομάστηκε ως wise-therapy, δηλαδή θεραπεία της σοφίας. Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Η μέθοδος αυτή είναι πλέον αρκετά διαδεδομένη στο δυτικό κόσμο, καθ΄ ότι είναι η πιο αποτελεσματική, απολαυστική, ήπια και σχεδόν ανέξοδη. Βέβαια στην τριτοκοσμική χώρα μας η μέθοδος αυτή δεν υφίσταται.

Πολλά εκτενή άρθρα έχουν γραφτεί για την ψυχοθεραπευτική αυτή μέθοδο από κορυφαία περιοδικά και εφημερίδες της Ευρώπης και των Η.Π.Α. όπως το γαλλικό περιοδικό «Psychologies», το διεθνές «National Geographique», την Αγγλική εφημερίδα «Guardian» κ.ά. Ο Τιμ Λεμπόν είναι πτυχιούχος Φιλοσοφίας του Trinity College και πρόεδρος του συνδέσμου «Πρακτικής Φιλοσοφίας» στην Μεγάλη Βρετανία. Στην εισαγωγή του βιβλίου του «Wise Therapy» αναφέρει: «Η Θεραπεία της Σοφίας έχει διπλό στόχο, τόσο πρακτικό όσο και θεωρητικό. Απ΄ τη μία μεριά στοχεύει στο να βοηθήσει τους ανθρώπους να λύσουν κάποια απ’ τα προσωπικά τους προβλήματα και απ΄ την άλλη να τους δώσει όλα εκείνα τα εργαλεία, που θα χρειαστούν, για ν΄ αντιμετωπίσουν το μέλλον με περισσότερη σοφία. Το πρόβλημα με την σύγχρονη ψυχολογία είναι, ότι χρησιμοποιεί τις γνώσεις μόνο των τελευταίων εκατό περίπου χρόνων, ενώ αγνοεί την αξία της σοφίας, όσο και όλων εκείνων των γνώσεων, που έχουν αποκτηθεί εδώ και 2.000 χρόνια μέσα απ΄ την παγκόσμια, αλλά και κλασική φιλοσοφία».

Ο Γαληνός εκτός από γιατρός υπήρξε κι ένας μεγάλος φιλόσοφος. Η φιλοσοφική του σκέψη βασίζεται στην εκλεκτικότητα κι αποτελείται από ένα σύμπλεγμα φιλοσοφικών απόψεων των φυσικών φιλοσόφων, του Ιπποκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. (Στην εικόνα από αριστερά προς τα δεξιά: Θαλής, Ιπποκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης.)

Φιλοσοφία

«Φιλοσοφία = α) διάθεση για επιστημονική γνώση των όντως (αληθινών) όντων, β) διάθεση θεώρησης του αληθούς, και γ) επιμέλεια της ψυχής με παρουσία ορθού λόγου». (Όροι Σπευσίππου, “Διευθυντή της πλατωνικής Ακαδημείας”, Λεξικό εννοιών της Πλατωνικής φιλοσοφίας). Στον τρίτο ορισμό του Σπευσίππου για το τι είναι η φιλοσοφία, μπορούμε να διακρίνουμε την διαπλαστική και θεραπευτική δύναμη τού ορθού φιλοσοφικού λόγου. Η σπουδή του λόγου αυτού δημιουργεί το φιλοσοφικό βίο. Πρόκειται για μία συνολική στάση ζωής, που έχει ως πρότυπο την αρετή (ενάρετος βίος). Κατά τον Πλάτωνα ενάρετος είναι εκείνος, ο οποίος ζει «κατά φύσιν». Ο φιλόσοφος εμπνέεται απ΄ τον έρωτα προς τις ιδέες - γνώση (κόσμος των ιδεών) και προσπαθεί να κάνει πράξη στην καθημερινότητά του, τα όσα μαθαίνει.

Ο Αριστοτέλης μας λέει «πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει», δηλαδή όλοι οι άνθρωποι εκ φύσεως ορέγονται (επιθυμούν) την γνώση. Αρχή της Πλατωνικής φιλοσοφίας είναι το «απορείν» και το «θαυμάζειν». (Θεαίτητος 155d). Η περιέργεια, η απορία και ο θαυμασμός του κλασικού ανθρώπου για την σύσταση και την λειτουργία του φυσικού κόσμου και των αρχών της ζωής αποτέλεσαν τα κίνητρα της φιλοσοφικής αναζήτησής του.

Όλες οι φιλοσοφικές σχολές θεωρούσαν ως υπέρτατο σκοπό και ύψιστο αγαθό τής ανθρώπινης ζωής την επίγεια ευδαιμονία. Σε αντίθεση με την ευτυχία (προϊόν της τύχης), η ευδαιμονία είναι προϊόν ενάρετου βίου. Καρπός της ευδαιμονίας είναι η γαλήνη και ηρεμία της ψυχής. Εδώ θα πρέπει να διαχωρίσουμε την εκ διαμέτρου αντίθετη ιδεολογία τής παρά φύσιν α-νοήτου γαλήνης της ψυχής, που διδάσκουν οι θρησκείες (ασκητισμός), μέσω της αμάθειας και της απαξίωσης της ίδιας της ζωής, που δημιουργεί προβλήματα στην ψυχική αλλά και σωματική ανάπτυξη των πιστών. «Η στενή σχέση αρετής και γνώσης είναι χαρακτηριστική στον Σωκράτη και στον Πλάτωνα. Ως ένα βαθμό υπάρχει σ΄ όλη την ελληνική φιλοσοφική σκέψη, σε αντίθεση με την χριστιανική. Στη χριστιανική ηθική το ουσιώδες είναι η καθαρή καρδία και αυτή μπορεί να βρεθεί τόσο στους αμαθείς, όσο και στους πεπαιδευμένους. Η χαώδης αυτή διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στην χριστιανική ηθική εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα» (Bertrand Russel, «Σωκράτης Πλάτων και Αριστοτέλης» σελ. 32

Kατά τον Πλάτωνα η ψυχή έχει τρεις έδρες - μέρη: Το «λογιστικόν», που είναι η έδρα της νόησης-λογικής και έχει την ιδιότητα να κυβερνά τα άλλα δύο μέρη, το «θυμοειδές» ή «θυμικόν», που κυβερνάται, αλλά και κυβερνά και είναι η έδρα της βούλησης και το «επιθυμητικόν», έδρα των επιθυμιών και των παθών, που πρέπει μόνον να κυβερνάται. Ο Πλούταρχος στο έργο του «Πλατωνικά ζητήματα» μας λέει, ότι «η πειθαρχία και η αρχηγία ανήκουν στην φύση του θυμικού (θυμοειδούς), αφού αυτό υπακούει στην λογική (λογιστικόν), ενώ εξουσιάζει και τιμωρεί την επιθυμία (επιθυμητικόν), όταν εκείνη επαναστατεί εναντίον της λογικής». Με τα πάθη και τις επιθυμίες της ψυχής ασχολήθηκαν πλείστοι των φιλοσόφων στην κλασική Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο και έγραψαν πολλά έργα. Ο Πλάτων, ο Επίκουρος, ο Επίκτητος, ο Αριστοτέλης, ο Πορφύριος, ο Γαληνός, αλλά και πολλοί ξένοι όπως ο Κρισναμούρτι, ο Όσσο, ο Λάο Τσέ, ο Ρουσσώ, ο Ράσσελ κ.ά. Ένα απ΄ τα έργα του Γαληνού, που άπτονται στην ψυχοθεραπεία, αλλά και της περί ψυχής θεωρήσεις του, θα εξετάσουμε παρακάτω.

«Ο άνθρωπος έχει υψώσει μέσα του σαν αγκυλωτούς φράχτες διάφορες εικόνες, θρησκευτικές, πολιτικές, προσωπικές. Αυτές εκδηλώνονται σαν σύμβολα, ιδέες, πίστεις. Και το βάρος αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στην ανθρώπινη σκέψη, στις σχέσεις του και στην καθημερινή του ζωή. Αυτές οι εικόνες είναι και οι αιτίες των προβλημάτων μας, επειδή χωρίζουν τους ανθρώπους μεταξύ τους». [Τζίντου Κρισναμούρτι, Ινδός συγγραφέας - φιλόσοφoς (1895-1986).]

Ο ιατροφιλόσοφος Γαληνός

Η ψυχιατρική κατά την κλασσική εποχή ήταν κλάδος της Ιπποκρατικής ιατρικής τέχνης κι αυτή με την σειρά της κλάδος της φιλοσοφίας. Ο Γαληνός ο Ένδοξος ή Κλαύδιος, υπήρξε ο διασημότερος ιατρoφιλόσοφος της εποχής του. Γεννήθηκε στην Πέργαμο της Μ. Ασίας το 128 μ.Χ. και πέθανε περίπου το 210 μ.Χ.στη Σικελία. Σε ηλικία 14 ετών παρακολουθεί μαθήματα φιλοσοφίας και λίγα χρόνια αργότερα ξεκινά τις σπουδές της ιατρικής παράλληλα με τη φιλοσοφία. Ταξιδεύει δέκα έτη για σπουδές σε περιοδεία στην Σμύρνη, Κόρινθο και Αλεξάνδρεια. Θα συνεχίσει τα ταξίδια του προς εμπλουτισμό των γνώσεών του για μερικά ακόμη έτη. Η φήμη του εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την αυτοκρατορία και σύντομα θα γίνει ο προσωπικός γιατρός του καίσαρα Μάρκου Αυρήλιου.

Ο Γαληνός έζησε σε μία εποχή ιδεολογικής επιστημονικής ποικιλότητας. Ο ίδιος υπήρξε «εργοστάσιο παραγωγής» φιλοσοφικών, ρητορικών και ιατρικών έργων, που απαριθμείται σε 150 έργα χωρισμένα σε 500 βιβλία. Εισήγαγε πολλούς ιατρικούς όρους, που παραμένουν ίδιοι μέχρι σήμερα, όπως η «κράσις», «πνεύμα» κ.ά.. Η επιρροή του στην πρόοδο των επιστημών και ειδικώς της ιατρικής σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι ισάξια με εκείνη του Ιπποκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. (Βλ. Η Ιατρική του Γαληνού).

Μέσα απ’ τα σκοτάδια του ευρωπαϊκού μεσαίωνα το ιατρικό του σύστημα με τον όρο «Γαληνισμός» έγινε ο θεμέλιος λίθος των ιατρών της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, διαμορφώνοντας την εξέλιξη της παγκόσμιας ιατρικής. Μέχρι σήμερα σε πολλές χώρες του Ισλάμ και στην Ινδία διδάσκεται η ιατρική του, η λεγόμενη «Unani». Σε αντίθεση, η ψυχιατρική θεραπευτική μέθοδος του Γαληνού μέσω της ηθικής διδασκαλίας των φιλοσοφικών κειμένων είχε παραγκωνιστεί πλήρως και μόνο τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει δειλά δειλά να ανακαλύπτεται και να χρησιμοποιείται ξανά απ΄ τους σύγχρονους θεραπευτές. Τα «Περί ψυχής παθών και αμαρτημάτων», «Περί ηδονής και πόνου», «Περί της διαγνώσεως των ιδίων εκάστω παθών και αμαρτημάτων», «Περί ηθών», «Περί αλυπίας», «Περί κράσεων», είναι μερικά εκ των ψυχοθεραπευτικών έργων του.

Γαληνός: Ένας «εκλεκτικός» ψυχοθεραπευτής

Αν και έχει ροπή προς τους προσωκρατικούς, τον Πλατωνισμό, αλλά και τον Αριστοτελισμό, ουσιαστικά είναι εκλεκτικός και συγκρητιστής, προτιμώντας την ελευθερία της επιλογής του κατά το δοκούν. Υπερασπίζεται την αυτονομία της ψυχής ως ενέργεια, αλλά αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό την αθανασία της, ενώ αποδέχεται την κατά φύση υλική - ενεργειακή της υπόσταση.

Για τον Γαληνό, όπως και για τον εκ σπουδών διδάσκαλό του Ιπποκράτη, χωρίς την καλλιέργεια και την εξάσκηση και στους τρεις τομείς της φιλοσοφίας (Φυσική, Ηθική, Λογική), δεν μπορεί κανείς να γίνει ιατρός. Υποχρέωση τού σωστού ιατρού είναι πρωταρχικά ο έλεγχος των παθών του (δόξα, πλούτη) και η καλλιέργεια τής αρετής, («ότι ο άριστος ιατρός και φιλόσοφος»). Μετέπειτα ακολουθούν οι ιατρικές γνώσεις. Για τον διδάσκαλο του Γαληνού, Ιπποκράτη, Φιλοσοφία και Ιατρική αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, που πρέπει να συνυπάρχουν: «Λαμβάνοντας υπ΄ όψη όσα προαναφέραμε πρέπει να ανάγει τη φιλοσοφία σε ιατρική και την ιατρική σε φιλοσοφία» (Ιπποκράτης «Περί ευσχημοσύνης», παρ. 5). Επομένως η στείρα σύγχρονη υλική ιατρική, που δεν λαμβάνει καθόλου υπ΄ όψη της τις αρχές αυτές, είναι ουσιαστικά αποκομμένη απ΄ την ολιστική προσέγγιση των ιατροφιλοσόφων της αρχαιότητας, αλλά και απ΄ την υπόθεση ίαση

Η Ιπποκρατική θεωρία του περί των τεσσάρων στοιχείων (κρύο, ζεστό, ξηρό, υγρό) ταυτίζεται με τους χυμούς του σώματος (αίμα, φλέγμα, μαύρη και κίτρινη χολή), καθώς και με τις θεμελιώδεις συμπαντικές ουσίες, (γη, ύδωρ, αέρας, φωτιά). Η επιρροή των τεσσάρων χυμών (που αποτελούν τα τέσσερα βασικά ενεργειακά κανάλια μέσα στο ανθρώπινο σώμα), συνδέεται άμεσα με τον ψυχικό μας κόσμο. Η ισορροπία των χυμών μεταβάλλεται ευμενώς η δυσμενώς απ΄ τη διατροφή, τα υγρά, την άσκηση, τα λουτρά, τις μαλάξεις, το κλίμα, την ηλιοθεραπεία, την τοποθεσία διαμονής, αλλά κι από την ψυχική μας κατάσταση.

Ο Γαληνός θεωρεί, ότι η μελαγχολία, η μανία, και η φρενίτιδα, προέρχονται από εγκεφαλικές βλάβες, που καταστρέφουν τον ψυχισμό μας και σταδιακά μετουσιώνονται σε σωματικές νόσους με αποτέλεσμα να δημιουργούν τις ανισόρροπες μίξεις των χυμών στο σώμα. Στο «Ότι ταις του σώματος κράσεσιν αι της ψυχής έπονται δυνάμεις» (4,803) διαπιστώνει: «Εκείνου, που η φλέβα του αγκώνα του χτυπά δυνατά, είναι χαρακτήρας επιθετικός και οξύθυμος, ενώ εκείνου, που η φλέβα του είναι ήσυχη, είναι νωθρός». Το «Περί χρείας μορίων» περιέχει πολλά στοιχεία απ΄ τον πλατωνικό «Τίμαιο», ενώ στο «Προς Θρασύβουλον πότερον ιατρικής ή γυμναστικής εστί το υγιεινόν» μας εξηγεί, ότι το καλύτερο φάρμακο της Υγείας είναι η φιλοσοφία σε συνδυασμό με την ιατρική και όχι η στείρα ιατρική.

Ο Γαληνός απαλλαγμένος από μεταφυσικές και θρησκευτικές «αλήθειες» και με σκέψη φυσιοκρατική, προσδιορίζει με σαφήνεια την ατομική και αποκλειστική ευθύνη του καθενός μας, για την κατάκτηση της ευδαιμονίας. Ο ορθός λόγος και το πράττειν ορθώς είναι τα μόνα υπεύθυνα για την ευδαιμονία μας ή τη δυστυχία μας.

Περί ψυχής παθών και αμαρτημάτων

Βιβλίο Α΄:

Διάγνωσις και θεραπεία των παθών της ψυχής

Στο έργο του αυτό ο Γαληνός διαγιγνώσκει αναλύει και προτείνει για τα πάθη της ψυχής: «Το μεν σφάλμα προκύπτει από λάθος ιδέες και αντιλήψεις, το δε πάθος προκαλείται από μία παράλογη δύναμη, που βρίσκεται μέσα μας και δεν υπακούει στη λογική (…). Το ότι είναι πολύ πιθανό να σφάλουμε έστω και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε οι ίδιοι μπορούμε να το συμπεράνουμε απ΄ το εξής: Ότι ο κάθε άνθρωπος θεωρεί τον εαυτόν του ολότελα αλάνθαστο, ή ότι τα σφάλματα του είναι μικρά και ασήμαντα (…). Όταν ήμουν μικρός θεωρούσα υπερβολική τη σπουδαιότητα, που έδινε ο κόσμος στην ρήση του Απόλλωνα(γνώθι σ΄ αυτόν). Εκ των υστέρων όμως ανακάλυψα, ότι δικαίως την επαινούν (…). Όποιος λοιπόν θέλει να γίνει σωστός και ενάρετος άνθρωπος ας έχει υπ΄ όψη του αυτό: Ότι είναι αναπόφευκτο να αγνοεί πολλά απ’ τα προσωπικά του σφάλματα» (παρ. 1-6).

Συνεχίζει τονίζοντας: «Επειδή τα σφάλματα οφείλονται σε λανθασμένη κρίση, ενώ τα πάθη σε κάποια παράλογη ψυχική δύναμη, θεωρώ απαραίτητο κατ΄ αρχήν να ελευθερώσει κανείς τον εαυτόν του από τα πάθη. Και κάποια απ΄ τα πάθη της ψυχής, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι η οργή, ο φόβος, η λύπη, ο φθόνος (το αισχρότερο των παθών), η έντονη επιθυμία, η φιλοδοξία, η κοιλιοδουλεία, η φιλοχρηματία, η πλεονεξία, η αρχομανία, η απληστία. (Για την σημερινή εποχή θα προτείναμε και την υποκρισία!). Πώς όμως να ξεριζώσει κάποιος τα πάθη του, όταν αγνοεί το γεγονός ότι έχει πάθη;» (παρ. 8). Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί ιδιαίτερα, διότι όλοι σχεδόν οι άνθρωποι σήμερα νομίζουν, ότι είναι σωστοί και ενάρετοι αγνοώντας θεληματικά, ότι διακατέχονται από πάθη…

Παρακάτω διαπιστώνει και προτείνει: «Μόνο ο σοφός άνθρωπος είναι ολότελα αλάνθαστος (…). Αν πρωτίστως κρατήσεις μία απόσταση από τις πράξεις σου και πάψεις να αντιλέγεις, θα βρεις πολλούς, που θα σε διορθώνουν με ειλικρίνεια και πολύ περισσότερο αν δείξεις ευγνωμοσύνη σε αυτόν, που θα σε κριτικάρει, αφού σε βοηθά να ελευθερωθείς απ’ το κακό (…). Δέξου ως πρώτο δίδαγμα της φιλοσοφίας το να μάθεις να υπομένεις την αρνητική στάση των άλλων» (παρ.11-13). Σπουδαία μαθήματα ηθικής για την βαρβαρότητα των ανθρώπων της εποχής μας.

Για να πλησιάσει κανείς την τελειότητα χρειάζεται να «ασκείται δια βίου» ενώ «όποιος έχει εθιστεί για πολύ καιρό με την κηλίδα των παθών, θα του είναι πολύ δύσκολο να γίνει άνθρωπος ενάρετος».(παρ. 25). Στην συνέχεια του έργου του ο Γαληνός δίνει λογικές συμβουλές για την αντιμετώπιση των παθών και των αμαρτημάτων (σφαλμάτων) μας. Και καταλήγει: «Διότι αν ακολουθήσεις αυτήν την πρακτική θα νοιώθεις μέρα με τη μέρα, ότι σου είναι όλο και πιο εύκολο να απέχεις από όσα σου ανέφερα και η ψυχή σου θα γεμίζει με χαρά και ευφροσύνη. Να γνωρίζεις, ότι ο δρόμος, που οδηγεί στη σωφροσύνη περνά μέσα από την εγκράτεια. Αυτό είναι και το πλεονέκτημα του μυαλωμένου ανθρώπου έναντι του μη εγκρατή» (παρ. 32-33). Η εγκράτεια, που αναφέρει εδώ ο Γαληνός, δεν είναι αποτέλεσμα πίεσης, θεϊκής επιβολής, ή τιμωρίας (όπως δηλαδή η θρησκευτική εγκράτεια), αλλά συνειδητοποιημένης και προσωπικής απόφασης του καθενός μας…

Οριοθετεί τα ανθρώπινα αγαθά, ώστε να είναι τόσα, «όσα να μην πεινάμε, να μην διψάμε, να μην κρυώνουμε» (παρ. 44). Για την κοιλιοδουλεία λέει, ότι η χρησιμότητα τής τροφής «είναι να θρέφει το σώμα και όχι να ικανοποιεί την απληστία της κοιλιάς μας». Γι΄ αυτό και η τροφή «πρέπει να λαμβάνεται με μέτρο». Τέλος μας συμβουλεύει: «Όσο θεριεύει μέσα μας η δύναμη της λογικής στην πορεία αυτών των ασκήσεων, που κατανικούν και περιορίζουν τα πάθη, τόσο πιο εύκολη θα ΄ναι μετά η πλήρης υποταγή τους». (παρ. 56). Βλέπουμε λοιπόν, ότι για να μπορέσουμε να επιβληθούμε στα πάθη μας χρειάζεται προσπάθεια και αγώνας συνειδητός. Η συνειδητότητα, το γιατί δηλαδή επιλέγουμε να τιθασεύσουμε τα πάθη μας, είναι το κλειδί της υπόθεσης. Αυτά είναι και τα πρώτα βήματα της αυτογνωσίας, τού περιβόητου «γνώθι σ΄ αυτόν».

Βιβλίο Β΄:

Διάγνωσις και θεραπεία των σφαλμάτων της ψυχής

Το δεύτερο αυτό έργο αποτελεί συνέχεια του πρώτου και ασχολείται με τα σφάλματα (αμαρτήματα) της ψυχής, που είναι απόρροια των παθών της: «Όπως έχω πει θα προσπαθήσω όσο περνά από το χέρι μου να δείξω τον δρόμο σε όποιον είναι ερωτευμένος με την αλήθεια, ένα δρόμο, που όλη μου την ζωή αναζητούσα». (παρ. 66). «Το πρώτο και μέγιστο σφάλμα είναι όσων αβασάνιστα εκφέρουν γνώμη για το τι ωφελεί ή βλάπτει την ανθρώπινη ζωή. Το σφάλμα αυτό το γεννάει η φιλαυτία - αλαζονεία, η δοκησισοφία (αυτοί που νομίζουν, ότι τα γνωρίζουν όλα) και η φιλοδοξία (για αυτούς που κυνηγούν την δόξα και για χρήμα)» (παρ. 63).

Στη συνέχεια μας αναλύει τα ψευδά επιχειρήματα διαφόρων ψευτοσοφιστών της εποχής του. «Τα σοφίσματα είναι επιχειρήματα, τα οποία είναι μεν εσφαλμένα, αλλά στήνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζουν με ορθά. Το ότι είναι στημένα φαίνεται καθαρά απ΄ το συμπέρασμα τους, το οποίο δεν αληθεύει. Αναγνωρίζονται δε πολύ δύσκολα από εκείνους, που δεν είναι εξασκημένοι στην χρήση λογικών συλλογισμών». (παρ. 73). Με πόσα τέτοια «σοφίσματα» έξυπνα φτιαγμένα, μας βομβαρδίζουν καθημερινώς διαφόρων ειδών «ειδικοί» (ιατροί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ιερείς κ.ά.) που δεν περιέχουν καμμία αλήθεια και δεν έχουν κανένα λογικό συλλογισμό; «Αφετηρία πάμπολλων σφαλμάτων είναι η αναληθής άποψη για τον εκάστοτε σκοπό της ζωής και άλλα επιμέρους πράγματα. Επειδή η δύναμη της ανθρώπινης ευδαιμονίας βρίσκεται στην έρευνα για τον σκοπό της ζωής, είναι εύλογο όλοι όσοι σέβονται τον εαυτόν τους να έχουν στραφεί στην αναζήτηση αυτή» (παρ. 78).

Για το Γαληνό ό,τι πολυτιμότερο ενυπάρχει στην ψυχή μας είναι η «λογική», ενώ αντιθέτως για τις θρησκείες η πίστη στο θεό! «Όσοι ασκούν την λογική και της δίνουν τη δύναμη που της αρμόζει κερδίζουν πολύ περισσότερες χαρές απ΄ ότι κάποιοι άλλοι, που ζούνε υποδουλωμένοι στις σωματικές ηδονές».(παρ.87). Το έργο μέχρι το τέλος του είναι ένας ύμνος στην αρετή, την λογική σκέψη και την ορθή αντιμετώπιση της ζωής. Το ότι πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς, αλλά και Ρωμιοί κυρίως καθηγητές της σύγχρονης κλασικής Ιατρικής θέλουν τον Γαληνό να είναι ένας ακόμη πιστός χριστιανός, αποδεικνύει το τέλμα στο οποίο κυλιούνται η θρησκεία, μαζί με την στείρα από φιλοσοφική προσέγγιση σύγχρονη Ιατρική.

Ο Αβικένας (11ος αι.), σπουδαίος Άραβας γιατρός και φιλόσοφος, μετέφερε σε όλο τον Αραβικό κόσμο τις ιατρικές γνώσεις του Γαληνού και του Ιπποκράτη.

Τα σημερινά «μαύρα πρότυπα» παράδειγμα προς αποφυγήν της Ρωμαίικης κοινωνίας μας που είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης παιδείας μας, ζουν υποδουλωμένα και τελματωμένα στα πάθη τους και διαστρέφουν και τις δικές μας ψυχές με την προβολή του αρνητικού τους αντι-προτύπου. Γιατί όλα τα Μ.Μ.Ε. προβάλλουν τόσο επίμονα αυτόν τον τύπο του παρηκμασμένου υπανθρώπου; Γιατί δεν διδάσκονται και στην χώρα μας τα αθάνατα έργα των κλασικών αλλά και των ξένων φιλοσόφων, που προβάλλουν τη λογική, την υγεία, την αρετή, το κάλλος, την φύση μας, την συνειδητοποίηση του εαυτούμας, καθώς και το φιλοσοφικό πρότυπο ανθρώπου;

Τα έργα του Γαληνού, αλλά και τα αξεπέραστα περί ηθικής έργα των φιλοσόφων όλων των πολιτισμών του πλανήτη μας αποτελούν κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομιάς μας. Στη σημερινή εποχή των ψυχικών αδιεξόδων και των ανούσιων ψυχικών θεραπειών, είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Η μελέτη τους θα μπορούσε να βγάλει απ΄ το ψυχικό τέλμα την τριτοκοσμική Ρωμαίικη κοινωνία μας, αλλά και άλλες προβληματικές κοινωνίες του πλανήτη μας.

Τα έργα αυτά θα μπορούσαν να αποτελέσουν το σκαλοπάτι, που χρειάζεται η ανθρωπότητα, για να ανέβει ένα παραπάνω επίπεδο, ένα βήμα προς το φως, προς την πρόοδο και την εξέλιξη του είδους μας αφήνοντας πίσω μας τα σκοτάδια που κληρονομήσαμε.

Βασίλειος Μαυρομμάτης

Ομοιοπαθητικός

ΠΗΓΗ